نوع مقاله : مقاله پژوهشی
نویسندگان
1 گروه پدافند غیرعامل،دانشگاه عالی دفاع ملی، تهران، ایران
2 سنجش ازدوروسیستم اطلاعات جغرافیایی.برنامه ریزی و علوم محیطی.دانشگاه تبریز.تبریز.ایران.
چکیده
چالشهای اساسی در دستیابی به پایداری شهری شامل رخدادهای طبیعی و غیرطبیعی است که میتواند آسیبهای جدی به زیرساختها و ابعاد مختلف شهرها وارد کند. در سالهای اخیر، این حوادث خسارات زیادی به زیرساختهای شهری وارد کردهاند، بهویژه در شهرهایی که برنامهریزی مناسبی نداشته و از پشتیبانی فنی کافی برخوردار نیستند. در مقابل، برخی شهرها بهطور خاص برای پیشبینی و مدیریت این مخاطرات طراحی شدهاند و به عنوان شهرهای تابآور شناخته میشوند. تابآوری به معنای توانایی جامعه در تحمل بحرانها بدون دریافت خسارات عمده و کاهش کیفیت زندگی است. یکی از ابعاد تابآوری، بعد کالبدی-محیطی است که شامل زیرساختها و شبکههای ارتباطی میشود. تهدیدات علیه شهرها به دو دسته طبیعی و انسانی تقسیم میشوند و درک نوع و شدت این تهدیدات حیاتی است. هدف پژوهش حاضر ارزیابی تابآوری کالبدی شبکه ارتباطی در برابر تهدیدات سخت در کلانشهر تهران است. این تحقیق با رویکرد توصیفی-تحلیلی و هدف کاربردی-توسعهای انجام شده است. پس از جمعآوری معیارهای موثر بر تابآوری کالبدی، وزندهی آنها بر اساس مدل تحلیل سلسله مراتبی انجام شد سپس نقشه پهنهبندی تابآوری کالبدی شبکه ارتباطی با استفاده از تحلیلها و توابع فاصله اقلیدسی، فازی، تاپسیس و مجموع ساده وزنی بدست آمد. نتایج نشان میدهد که نزدیک به 70 درصد معابر از نظر تابآوری در سطح متوسط به پایین قرار دارند، در حالی که تنها 30 درصد معابر شرایط مطلوبی دارند. نقشه تابآوری نشان میدهد که مناطق مرکزی تابآوری کمتری نسبت به مناطق حاشیهای دارند، که این امر در صورت وقوع حوادث طبیعی یا انسانی میتواند منجر به تخریبهای شدید شود.
تازه های تحقیق
یکی از چالشهای اساسی در جهت نیل به پایداری در شهرها رخدادهای طبیعی و غیرطبیعی میباشد که در صورت عدم آگاهی لازم میتواند صدمات جبران ناپذیری را به ابعاد مختلف شهرها وارد کند. در سالهای اخیر وقوع اینگونه حوادث در شهرها پیکره آنها به ویژه زیرساختهای شهری را با خسارات فراوانی روبرو کرده است. شهرهای مختلف به دلیل برنامهریزی نامناسب و نبود پشتیبانی فنی امکان بهبود زیرساختهای شهری و بازگشت به حالت اولیه وجود ندارد در مقابل برخی از شهرها از پیش برای پیشبینی، پشت سرگذاشتن و بهبود از تاثیرات مخاطرات طبیعی یا فنی طراحی شدهاند و سیستمهای فیزیکی و اجتماعی در چنین شهری قادر به بقا و عملکرد تحت شرایط فشار و بحرانی هستند که در اصطلاح به شهرهای تابآور شناخته میشوند. بر این اساس تابآوری به این مفهوم میباشد که جامعه ظرفیت تحمل بحران و فاجعه را بدون دریافت خسارات و آسیبهای عمده، کاهش کیفیت زندگی، و نیاز به کمک از بیرون جامعه را داشته باشد. به این ترتیب هدف از پژوهش حاضر ارزیابی تابآوری کالبدی زیرساختهای شهری با تمرکز بر شبکه راههای ارتباطی در برابر تهدیدات سخت با رویکرد پدافند غیرعامل در کلانشهر تهران میباشد. به این منظور براساس مطالعات کتابخانهای، مجموعهای از متغیرهای موثر در تابآوری کالبدی شبکههای ارتباطی جمع آوری و تهیه شد. بر این اساس 19 متغیر در قالب شش معیار؛ فاصله از تاسیسات و تجهیزات، فاصله از مراکز درمانی، عوامل طبیعی، کیفیت کالبدی، عوامل امنیتی و عوامل اجتماعی-محیطی طبقهبندی شد. جهت مدلسازی تابآوری کالبدی شبکه ارتباطی، بعد از جمعآوری و آماده سازی متغیرها اقدام به فازی سازی آنها شد. سپس جهت تعیین اوزان متغیرها از مدل تحلیل سلسله مراتبی استفاده شد. در نهایت با استفاده از مدل چند معیاره تاپسیس و مجموع وزنی ساده مدلسازی انجام شد. براساس دادههای تهیه شده، شبکههای ارتباطی شهری کلانشهر تهران در پنج گروه اصلی شبکههای محلی_مسکونی، شریانی درجه یک، شریانی درجه دو، شریانی جمع و پخش کننده و بزرگراهها طبقهبندی شدند. به این ترتیب، از مجموع شبکههای ارتباطی کلانشهر تهران 50 درصد به عنوان شبکههای محلی_مسکونی، 5 درصد شامل شریانی درجه یک، 28 درصد در گروه شریانی درجه دو، 10 درصد جمع و پخش کننده و نزدیک 7 درصد به عنوان بزرگراهها میباشد. بـا توجه به خروجی نهـایی، نزدیک به 70 درصد معابر کلانشهر تهران از نظـر تابآوری در سطح متوسط به پایین قرار دارد و تنها 30 درصد معابر در طبقه زیاد و خیلی زیاد به عبارتی شرایط مطلوبی قرار دارند. به عبارت دیگر مناطق مرکزی شهر نسبت به مناطق حاشیهای شهر تابآوری کمتری دارد، در واقع در صورت وقوع حوادث ناگوار تخریب در سطح بسیار بالایی خواهد بود به همین دلیل توجـه ویژهای را میطلبد. باتوجه به توسعه فیزیکی شهر از اطراف مناطق و ساخت و سازهای جدید و شرایط مطلوب متغیرها در این مناطق وضعیت تابآوری نسبتا قابل قبول میباشد. همچنین تاثیر سلسله مراتب شبکههای ارتباطی نیز قابل توجه میباشد بهطوریکه شبکههای محلی-مسکونی بیشترین آسیبپذیری کالبدی را در مقابل مخاطرات دارد. در نهایت باتوجه به نتایج متفاوت مدلهای پیاده شده در پژوهش حاضر جهت بررسی همبستگی دو مدل مذکور از روش رگرسیون استفاده شد. نتایج نشان از وجود یک همبستگی قوی بین مدل تاپسیس و مجوع وزنی ساده را میدهد، به عبارت دیگر تناسب خوبی با مقدار 80 درصد بین دادههای دو مدل برقرار است، که نشان دهنده یک رابطه خطی قوی بین دو مدل است. با توجه به بررسی مطالعات قبلی، نتایج بدست آمده با پژوهشهای محمدی و حسینی (1395)؛ پوراحمد و همکاران (1397)؛ شکیبامنش و کریمی نیا (1398)؛ مهرنژاد و خورسندی (1398)، افسری و همکاران (1401) و مشکینی و همکاران(1403) همسو و نتایج مشابهی را حاصل شده است.
باتوجه به مطالب ذکر شده پیشنهادات زیر با رویکرد پدافند غیرعامل جهت افزایش تابآوری شبکه راههای ارتباطی یا در جهت کاهش خسارات ناشی از وقوع مخاطرات انسانی و طبیعی ارائه میشود؛
کلیدواژهها
موضوعات
عنوان مقاله [English]
Analysis of physical resilience of urban road network against hard threats with passive defense approach (case study: Tehran metropolis)
نویسندگان [English]
1 SUPREME NATIONAL DEFENCE UNIVERSITY, Tehran, Iran
2 , Department of remotesensing&GIS, Faculty of Planning and Environmental Sciences, University of Tabriz, Tabriz. Iran.
چکیده [English]
The basic challenges in achieving urban sustainability include natural and unnatural events that can cause serious damage to the infrastructure and different dimensions of cities. In recent years, these incidents have caused a lot of damage to urban infrastructure, especially in cities that do not have proper planning and technical support. On the other hand, some cities are specifically designed to anticipate and manage these risks and are known as resilient cities. Resilience means the ability of society to withstand crises without receiving major damages and reducing the quality of life. One of the dimensions of resilience is the physical-environmental dimension, which includes infrastructure and communication networks. Threats against cities are divided into two categories, natural and human, and understanding the type and severity of these threats is vital. The aim of the present study is to assess the physical resilience of the communication road network against severe threats in the Tehran metropolis. This research has been done with a descriptive-analytical approach and an applied-developmental goal. After collecting the effective criteria on physical resilience, their weighting was done based on the hierarchical analysis model, then the zoning map of the physical resilience of the communication network was obtained using Euclidean, fuzzy, TOPSIS and weighted simple distance analysis and functions. The results show that nearly 70 percent of Tehran's streets are at a medium to low level in terms of resilience, while only 30 percent of the streets have favorable conditions. The resilience map shows that the central areas of the city are less resilient than the peripheral areas, which can lead to severe destruction in the event of natural or human disasters.
کلیدواژهها [English]
چالشهای اساسی در دستیابی به پایداری شهری شامل رخدادهای طبیعی و غیرطبیعی است که میتواند آسیبهای جدی به زیرساختها و ابعاد مختلف شهرها وارد کند. در سالهای اخیر، این حوادث خسارات زیادی به زیرساختهای شهری وارد کردهاند، بهویژه در شهرهایی که برنامهریزی مناسبی نداشته و از پشتیبانی فنی کافی برخوردار نیستند. در مقابل، برخی شهرها بهطور خاص برای پیشبینی و مدیریت این مخاطرات طراحی شدهاند و به عنوان شهرهای تابآور شناخته میشوند. تابآوری به معنای توانایی جامعه در تحمل بحرانها بدون دریافت خسارات عمده و کاهش کیفیت زندگی است. یکی از ابعاد تابآوری، بعد کالبدی-محیطی است که شامل زیرساختها و شبکههای ارتباطی میشود. تهدیدات علیه شهرها به دو دسته طبیعی و انسانی تقسیم میشوند و درک نوع و شدت این تهدیدات حیاتی است. هدف پژوهش حاضر ارزیابی تابآوری کالبدی شبکه راههای ارتباطی در برابر تهدیدات سخت در کلانشهر تهران است. این تحقیق با رویکرد توصیفی-تحلیلی و هدف کاربردی-توسعهای انجام شده است. پس از جمعآوری معیارهای موثر بر تابآوری کالبدی، وزندهی آنها بر اساس مدل تحلیل سلسله مراتبی انجام شد سپس نقشه پهنهبندی تابآوری کالبدی شبکه ارتباطی با استفاده از تحلیلها و توابع فاصله اقلیدسی، فازی، تاپسیس و مجموع ساده وزنی بدست آمد. نتایج نشان میدهد که نزدیک به 70 درصد معابر تهران از نظر تابآوری در سطح متوسط به پایین قرار دارند، در حالی که تنها 30 درصد معابر شرایط مطلوبی دارند. نقشه تابآوری نشان میدهد که مناطق مرکزی شهر تابآوری کمتری نسبت به مناطق حاشیهای دارند، که این امر در صورت وقوع حوادث طبیعی یا انسانی میتواند منجر به تخریبهای شدید شود.